Bridget Jones in mijn keuken

Vorige week kwam een van m’n allerbeste vriendinnen met haar vriendlief op bezoek. Chef-kok van dienst was ... me.

Het menu dat ik had samengesteld: een doodnormale aperitief (incl. 1,5l cava) gevolgd door vol-au-vent en als afsluiters een “machtige chocomousse” en “gekarameliseerde appeltaart”. Klassiekers dus, maar daarom bestond er niet minder risico op mislukken en keuken klungelen. Bij een vol-au-vent, bijvoorbeeld, kan de saus gaan schiften en een chocomousse kan dan weer een chocosteen worden die zwaar op de maag komt te liggen.

Toch konden deze gevaren me niet tegenhouden evenmin als het feit dat de vriendin in kwestie een keukenprinses is (als in super goede kokkin en als in prinsessen uiterlijk). Ik wilde nu laten zien dat ik ook een lekker potje kan koken. En zo geschiedde: op een vrijdagavond (vorige week meer bepaald) ging ik achter het fornuis staan om te kokkerellen.

Ik voelde me zo’n beetje als Bridget Jones in haar eerste film (Bridget Jones’s Diary). Zoals in de scènes waarin ze een diner bereidt voor vrienden. De scènes waarin ze de soepgroenten letterlijk samenbindt met een blauw touwtje. De scènes ook waarin haar keuken een stort wordt en zo onoverzichtelijk dat je er niets meer terugvindt. (En de vloer zo glad wordt (dat zie je niet in de film, maar dat denk ik er bij omdat dat bij mij wel het geval was) van kookvuiligheid dat je er haast op uitschuift.)

Gelukkig stoppen de gelijkenissen met Bridget bij die keukenklunzigheid. Haar dramatische liefdesleven, onwinbare strijd tegen de weegschaal en vreemde onderbroeken lijken in het niets op m’n eigen situatie. Ook het resultaat van m’n kokkerellen was iets beter dan het hare waardoor “mijn” gasten geen lange tanden hoefden op te zetten aan tafel. Ik kon immers een smeuïge vol-au-vent als hoofdgerecht opdienen (in plaats van de blauwe soep en  groene brei bij Bridget). Dat te saus iets te weinig gekruid was zou ik liever niet vermelden, maar kom: schiften en vreemde kleuren bleven achterwege. De chocomousse was helaas een chocobaksteen die het bezoek zwaar op de maag is gevallen, maar de smaak zat wel goed. Dat geldt trouwens ook voor de gekarameliseerde appeltaart, want die was – al zeg ik het zelf – om je vingers bij af te likken. Eind (al bij) al goed, dus!