Horror en pompoenen

Waarom pompoenen op “All Hallows’ Eve” alomtegenwoordig zijn, werd me gisteren duidelijk: er soep van maken is namelijk een horrorverhaal op zich. Hoewel Halloween pas morgenavond plaatsvindt, speelde zich in mijn keuken gisteren dus al een horrorverhaal af.

Pompoenen werden met een hakmes te lijf gegaan en gescalpeerd (met een wortelschiller) om daarna van hun draderige en pitrijke inhoud te worden beroofd. Alsof de hersenen uit iemands hoofd werden gelepeld. Degene die dit alles moest uitvoeren was ... me: kokkin van dienst. Het was zo eng dat er tranen achter m’n oogleden opwelden. (Mogelijke echte oorzaak hiervan was  het ontpellen en fijnhakken van de uien die de soep extra smaak moeten geven.)

 

Toen ik een ultragrote kookpot (geleend van m’n zus) op het kookvuur zette en even later de uien en twee fijngehakte teentjes look in verhitte en sissende olijfolie smeet, voelde ik me als een heks die een of andere toverdrank aan het brouwen was. Hierna was de horror gelukkig wel over zijn hoogtepunt heen: het enige dat me nog restte was de overige groenten (pompoen en wortelen) en even later ook drie liter bouillon aan het mengsel toevoegen. Na twee uur hakken en snijden had ik pas (en eindelijk) het gevoel dat ik “gewoon een soepje aan het maken was”.

 

P.S. 1 Dat het om een soeppot gaat waarvan een dozijn personen moet kunnen eten maakte het er niet eenvoudiger op, want de hoeveelheid van het recept waarop ik me baseerde (ik heb een aantal dingen anders gedaan dan daarin werd vermeld) kon ik dus verdrievoudigen. Het basisrecept is terug te vinden op ah.nl/allerhande (thema herfst).

P.S.2 Bij deze ook een steunbetuiging aan alle Amerikanen die met de doortocht van Sandy een nog veel engere en meer dramatische pre-Halloween hebben meegemaakt.

Geknipt kapsel

Mijn haar is niet langer lang (zie hier). Hoewel ik altijd dacht dat kort minder mogelijkheden biedt - de keuze tussen vast of los en opgestoken, een vlecht, knot of paardenstaart bestaat immers niet meer - zijn er nog tal van opties.

Mijn top drie van het moment:

kort met een "wave" zoals Daria Werbowy op de cover van Vogue;

Daria Werbowy (Vogue)

Keira Knightley's korte coupe - stijl of lichtjes golvend;

Keira Knightley

last but not least (overigens pas voor als het haar terug wat langer is dan kort) Penelope Cruz's lange bob met pony.

Penelope Cruz

Over geknipte kapsels gesproken!

De gedroomde uniformjas

Een “navy blue” exemplaar (uiteraard, het gaat hier over uniformen) dat zowel stijlvol als comfortabel is, dat tegen regen kan en bescherming biedt tegen (vries)kou. It’s mine. Tot zo’n zeven jaar geleden was het m’n droomjas: in het secundair onderwijs was ik namelijk verplicht een uniform te dragen.

Uniform blues

De jas die ik daar versleten heb was een afdankertje van een van m’n oudere zussen. Hij was veel te sportief en onelegant naar m’n zin. Te blauw ook (blauwe broek, blauwe trui - met walgelijke snit en al even walgelijk embleem - en dito sous-pull tijdens de wintermaanden: dat is nu eenmaal te veel van het goede). Kortom, het uniform gaf me de blues. Niet alleen op bleu Mondays overigens want ik droeg het elke weekdag en die jas maakte de situatie er dus niet beter op. Eigenlijk was het een ski-jas (van het merk – je gelooft het nooit hoe “origineel” – Mont Blanc) die de zus in kwestie had moeten verslijten.

Hoe die lelijke jas dan op mijn schouders terechtgekomen is? Op m’n dertiende kreeg ik een (toen) prachtige “michelinjas”* van het merk “Oliver Scott” (toen een immens populair merk bij jongeren). De jas was gevuld met pluimpjes, wat hem heel warm maakte maar tegelijk ook zeer fragiel. Bij het wassen moest je namelijk een tennisbal mee in de wasmachine steken zodat de pluimpjes niet aaneen zouden klitten. Dat bleek toch niet zo’n effectieve methode want de jas kwam toch als een pluimbal uit de was. Bye bye coole jas, (verplichte) welkom aan de lelijke ski-jas die m’n zus zelf niet wilde aandoen en die m’n moeder niet ongedragen in de kast wilde laten hangen. Enfin, uiteindelijk heb ik er vijf of zes jaar mee rondgelopen, dik tegen mijn zin.

dik oké, de dikke voering

Freedom

Groot was (logischerwijs) de euforie op m’n achttiende toen ik naar de hogeschool ging en niet langer uniform hoefde te dragen. Ik zwoer marineblauw af (voor eeuwig, dacht ik toen) en kocht mezelf een zwarte, elegante, geklede jas. Twee jaar later schafte ik me een dik, kakigroen, parka-achtig exemplaar aan. Nog eens twee jaar later werd de collectie aangevuld met een beige trenchcoat.

Die groene – de meest gedragen van de drie, omdat hij het warmste is – was aan vervanging toe. Na zes winters was de ritssluiting half losgekomen, de split achteraan aan het doorscheuren en zaten er halve gaten in de stof. Een vervanger vinden bleek niet zo eenvoudig te zijn: een betaalbaar exemplaar, in die zin dat de prijs de looks en kwaliteit van het kledingstuk verantwoordt, leek onvindbaar.

van het merk "Sesun", bij Your in Antwerpen

Uiteindelijk viel mijn oog op deze (zie hierboven) gedroomde uniformjas. De jas waarvoor ik m’n eigen eed (will never wear navy bleu again) heb verbroken. Misschien was nostalgie m’n drijfveer; een zekere heimwee naar m’n studententijd en het bijhorende luilekkerleven. Of misschien heb ik ingezien dat marineblauw echt mooi is. Te mooi om ongedragen in de winkel te laten hangen, vooral als het gaat om een blauwe jas die mooi en warm is én voorzien van de perfecte snit. 

* i.e. Die lijkt op de mascotte van het bandenmerk Michelin: een jas met banden, dus.

Bridget Jones in mijn keuken

Vorige week kwam een van m’n allerbeste vriendinnen met haar vriendlief op bezoek. Chef-kok van dienst was ... me.

Het menu dat ik had samengesteld: een doodnormale aperitief (incl. 1,5l cava) gevolgd door vol-au-vent en als afsluiters een “machtige chocomousse” en “gekarameliseerde appeltaart”. Klassiekers dus, maar daarom bestond er niet minder risico op mislukken en keuken klungelen. Bij een vol-au-vent, bijvoorbeeld, kan de saus gaan schiften en een chocomousse kan dan weer een chocosteen worden die zwaar op de maag komt te liggen.

Toch konden deze gevaren me niet tegenhouden evenmin als het feit dat de vriendin in kwestie een keukenprinses is (als in super goede kokkin en als in prinsessen uiterlijk). Ik wilde nu laten zien dat ik ook een lekker potje kan koken. En zo geschiedde: op een vrijdagavond (vorige week meer bepaald) ging ik achter het fornuis staan om te kokkerellen.

Ik voelde me zo’n beetje als Bridget Jones in haar eerste film (Bridget Jones’s Diary). Zoals in de scènes waarin ze een diner bereidt voor vrienden. De scènes waarin ze de soepgroenten letterlijk samenbindt met een blauw touwtje. De scènes ook waarin haar keuken een stort wordt en zo onoverzichtelijk dat je er niets meer terugvindt. (En de vloer zo glad wordt (dat zie je niet in de film, maar dat denk ik er bij omdat dat bij mij wel het geval was) van kookvuiligheid dat je er haast op uitschuift.)

Gelukkig stoppen de gelijkenissen met Bridget bij die keukenklunzigheid. Haar dramatische liefdesleven, onwinbare strijd tegen de weegschaal en vreemde onderbroeken lijken in het niets op m’n eigen situatie. Ook het resultaat van m’n kokkerellen was iets beter dan het hare waardoor “mijn” gasten geen lange tanden hoefden op te zetten aan tafel. Ik kon immers een smeuïge vol-au-vent als hoofdgerecht opdienen (in plaats van de blauwe soep en  groene brei bij Bridget). Dat te saus iets te weinig gekruid was zou ik liever niet vermelden, maar kom: schiften en vreemde kleuren bleven achterwege. De chocomousse was helaas een chocobaksteen die het bezoek zwaar op de maag is gevallen, maar de smaak zat wel goed. Dat geldt trouwens ook voor de gekarameliseerde appeltaart, want die was – al zeg ik het zelf – om je vingers bij af te likken. Eind (al bij) al goed, dus!

Creepy Autumn?

Na een weekend met een echte zondag die z'n naam dan ook alle eer aandeed, besefte ik maandagochtend dat het echt herfst is. Koud dat het was, tot bibberens toe. M'n baretje prijkte op m'n korte haar, suede handschoenen bedekten m'n handen en winterschoenen (die ik voor de "gelegenheid" - koud weer, dus - uit de kast had gehaald) zorgden voor warme voeten.

Hoewel ik de zomer ga missen, brengt de herfst ook leuke dingen met zich mee. Neem nu in huis: onaangenaam weer buiten (i.e. koud, wind, regen ...) geeft immers zin om het binnen extra gezellig te maken. Bijvoorbeeld door hier en daar wat meubels te verplaatsen, kaarsjes aan te steken en leuke plaids over zetels en stoelen te hangen. Zomerdecoratie maakt hierbij logischerwijs stilaan plaats voor meer winters getinte spullen.

zoals dennenappels en noten in een mooie schaal

Lees- en filmweekenden dienen zich ook aan evenals overdosissen koffie, thee en warme melk met een druppeltje honing en vleugje kaneel om me hierbij warm te houden. Zo slecht nog niet, denk ik dan, (creepy) autumn creeping in.

Mmm

Een zee van chocolade.

Een kleine zee weliswaar die mogelijk één van de komende dagen al leeggegeten zal zijn.

Verboden toegang

Voilà, het verdict van het rijexamen (poging één van ???): een gevaar op de weg dat een wagen niet weet te bedienen. De baan kan ik dus beter niet meer met de wagen op gaan.

Je zou voor minder echt minder dan geen zin krijgen in een "herkansing". Doe bij dat resultaat nog eens het klimaatprobleem bij en berichten over hoe schandalig vaak mensen de auto nemen voor schandalig korte afstanden en het is duidelijk. Ik kan het rijbewijs beter achterwege laten en de baan enkel met de fiets of te voet op gaan.