25-blues

Onlangs ben ik een kwarteeuw "oud" geworden. Toen ik dat echt besefte, was het toch even slikken. Als je bedenkt dat een gemiddelde mens (net) geen eeuw oud wordt ... dan zit er al minstens één vierde van m'n leven op.

Als ik dan kijk naar waar ik momenteel sta (basically nergens, zou ik zeggen: geen schitterende carrière, geen eigen huis (met bijhorende lening), wat egocentrisch geblog i.p.v. hoogstaande literatuur op m'n palmares ...) krijg ik het soms toch warm. Wil ik al m'n levensplannen uitvoeren (wereldreis maken, even expat spelen in een stad als NY, Londen of Parijs, tientallen boeken schrijven, enz.), dan moet ik daar D.R.I.N.G.E.N.D. en S.E.R.I.E.U.S. werk van maken.

Reden genoeg dus om voor een keer niet zo blij te zijn met een verjaardag, maar ik kon er echt niet buiten. Zeker als "ze" het er niet hard genoeg konden inwrijven dat er 25 kaarsjes op de taart zouden staan dit jaar. Ik had het gevoel dat ik ze echt allemaal moest uitblazen en er geen 2 of 3 kon laten branden omdat ik anders met de vinger gewezen zou worden wegens "ontkenning".

 

Het begon al een paar weken voor de "grote dag", met brieven van de bank. Die was overigens niet echt subtiel: ik werd 25 en zou met al die veranderingen die nu toch al zouden hebben plaatsgevonden volgens hen: auto (euhm neen, rijbewijs nog maar half op zak), huis (inclusief die gigantische lening die ik tot na m’n dood kan afbetalen? neen, danku), gezinsuitbreiding (stel je voor, ik weet amper hoe je een pamper vervangt) ... toch maar eens anders aan financieren gaan moeten doen. 

Ook Yves Rocher was er (zoals gewoonlijk) als de kippen bij om me een "gelukkige verjaardag" te wensen (terwijl ze me eigenlijk naar de winkel wilden lokken om tot onnodige aankopen over te gaan). Ze beloofden dan ook een "mooi" geschenk (maar ik moet wel snel zijn, want de voorraad is beperkt - alle mei-personen krijgen natuurlijk hetzelfde geschenk) dat hoogstwaarschijnlijk of in de vuilbak of in de speelgoedbak van m'n nichtje zal belanden. (Een ketting die me er op m'n 25e alleen maar slechter zou doen uitzien dan gewoon al het geval is, is m'n juwelendoos nu eenmaal liever kwijt dan rijk.)

Dan was er ook nog een bericht van ICI Paris: ik krijg wel vijf euro korting op m'n volgende aankoop, tot eind juni. Momenteel heb ik niet echt iets nodig, maar vijf euro korting op een onnodige aankoop ... Dat kan tellen, toch? Meer nog: ze maken van de gelegenheid gebruik om een product in de kijker te zetten en goedkoper aan te bieden. Uiteraard gaat het hier om een anti-aging product (tja, ze hebben een punt: als vijfentwintigjarige zijn die producten natuurlijk onmisbaar ...). Het ging om een "Youth Activator" met een gratis ontdekkingskit dan nog wel. Aanlokkelijk aanbod, maar ik ben (nog) niet overstag gegaan.

Vroege verjaardagswensen kwamen ook van de schoonfamilie, op een kaart vol chocoladepralines (achteraf kreeg ik - gelukkig - ook een echt doosje pralines dat goed van pas kwam om m'n 25-blues te ver(g)eten.). Misschien was die chocoladekaart zo slecht nog niet hoor (ondanks het feit dat ze een week te vroeg in de bus viel). De schoonfamilie is tenminste zo lief geweest om de wensen een persoonlijke touch te geven en aan m'n chocoholistische karakter (M'n beste eigenschap, want "verslaafd aan chocolade": daar mag je fier op zijn, toch?) te denken. Dat kan van al de andere gestandaardiseerde "verjaardagspost" in elk geval niet worden gezegd.

Dus, bij deze: schoonfamilie, bedankt voor de leuke kaart en de lekkere pralines! Ah, en voor ik het vergeet: gisteren ging ik naar Yves Rocher. Ik heb dat "mooie geschenk" in ontvangst mogen nemen en een anti-aging oogcrème gekocht ... en nog andere onnodige verzorgingsproducten, uiteraard.