Mooi maar geen Inhoud

commentaar: zie onder *

"Uiterlijk is niet alles" (lucky me) hoor je wel eens zeggen, een mooi iemand die niet veel interessante dingen te zeggen heeft, bedoelen ze dan. "Mooi maar geen inhoud" is ongeveer hetzelfde in de éné zin. In de andere zin betekent het: een prachtige handtas met daarin een wondermooie portefeuille - tot hiertoe alles nog oké - maar die bevat zogenaamde laag-saldo-bankkaarten en zo goed als zero money.

Wel, de tweede betekenis van 'mooi maar geen inhoud' past volledig binnen het plaatje van mezelf (de eerste niet, simpelweg omdat ik niet mooi ben). Waar het in de praktijk op neerkomt is het volgende: grote bedragen neertellen voor een handtas of een portefeuille, no problem for me. Het gevolg is (helaas) dat mijn geld na zo'n aankoop quasi op is waardoor de handtassen een puur decoratieve functie vervullen. Hiermee bedoel ik dan ook echt een handtas als decoratief object in een interieur (gewoonlijk mijn kamer). Hoe dit te verklaren valt? Doordat, zoals ik net al zei, mijn rekeningsaldo na zo'n handtas-investering (synoniem voor saldokiller-aankoop) soms gevaarlijk dicht in de buurt van nul komt, kan ik geen uitstapjes meer doen. De handtassen belanden in de kast, netjes opgeborgen in de etuis die speciaal voor opberging ontworpen zijn. Je kan me na zo'n aankoop ook aantreffen thuis in de zetel, niksend, met een dromerige blik starend naar de handtas... dromend van dingen doen in gezelschap van de tas in kwestie, bijvoorbeeld shoptrips in fijne wereldsteden (Paris, Rome, New York, Amsterdam, ...) met als doel een nieuwe handtas kopen.

Momenteel staat de saldokiller-aankoop-teller op drie. De komende jaren zal dat aantal wellicht hoog oplopen, maar hoe hoog is nog niet helemaal duidelijk. Naar de verre toekomst toe is er beterschap in zicht door projecten die uitgewerkt kunnen worden, zoals bijvoorbeeld carière maken en op die manier veel geld verdienen om tripjes EN handtassen te financieren.

Nog even een opmerking ter zijde: Niet enkel tassen doen mijn budget de das om, ook oorbellen en footwear durven mijn rekeningsaldo soms in nauwe schoentjes te plaatsen.

de nauwe schoentjes, dateert van 2007

dus de schoenen zijn niet meer zo 'in'

* De titel verwijst niet naar Audrey Hepburn als domme schoonheid. Voor zij die het niet weten: de foto komt uit de film Breakfast at Tiffany's, waarin Audrey een jonge vrouw speelt die zelf niet heel rijk is, maar die wel droomt van mooie en dure spullen. Een beetje zoals ikzelf dus. (source: http://www.michaelhoppengallery.com/files/2bbbafb259fb22ea0d63aedd6036ae20.large.jpg)

Expeditie Chocola

'I'm E.B. and I'm a Chocoholic.', dit even ter zijde voor diegenen die mij niet goed kennen. Hoewel, zo ter zijde is het niet want dit feit verklaart dat ik nu officiële Côte d'Or Proever ben.

Hoe het zover is kunnen komen?

Nog niet zo lang geleden (een paar weken) zat ik verweesd (had net een examen achter de rug) op de bus te wachten in 't Stad (Antwerpen) toen ik een affiche zag die mijn aandacht trok... 'Word officiële C'ôte d'Or proever'. Wel, dat moesten ze mij geen twee keer vragen. Ik heb me meteen ingeschreven op de site van Côte d'Or, inschrijving tot officiële chocoladeproever werd aanvaard en here I am: proud member of the Proeversgroep. En I like it, dat chocoladeproever zijn, want nu moet ik chocolade eten omdat ik anders mijn taak als proever niet zou vervullen. Als Chocoholic komt me dat dus nogal goed uit.

Ik ben naar de site van de Gouden Kust getrokken om op expeditie te gaan en zo vond ik verschillende bronnen die ik nadien aan grondig onderzoek heb onderworpen. (Lees: chocolade ontdekt, naar winkel gegaan, chocolade gekocht en de chocolade geproefd (en dus opgegeten)).

Eerst leek het op een vrij dure grap uit te draaien omdat ik chocolade in mijn bezit moet hebben om ze te proeven. And only one way to chocoladebezit, nl. buy the stuff.

Maar blijkbaar moet ik toch niet betalen (of toch niet altijd). Vanmorgen, bij het lichten van de brievenbus, ontdekte ik een enveloppe: afzender Côte d'Or, geadreseerdde Mevrouw de Chocoladerpoefster. Enfin, euforie alom en die werd alleen maar groter toen ik binnenin een reep chocolade ontdekte. Even proeven, vervolgens mijn mening geven op de site van Côte d'Or en daarbij kans maken op een bomvolle chocolademand... Life can be so beautiful.

Blegocentrisme

"Is het niet een beetje egocentrisch?" Deze vraag spookt door mijn hoofd sinds het ontstaan van Elle Basi. Een blog met allemaal vertellingkjes over MOI. En dat terwijl er zoveel andere dingen gebeuren in de wijde wereld. Misschien zou deze blog gevuld moeten zijn met the real stuff: echte, harde journalistieke teksten die de mensheid iets bijbrengen (Ik vrees een beetje dat tekstjes over examens, handtassen en party outfits dat niet doen.). Met mijn macbookje (sorry voor het gestoef, maar het moet gewoon even vermeld worden) produceer ik in een mum van tijd artikels, het www biedt massa's contactgegevens van interessante personen die mij en de rest van de wereld wel wat belangrijke dingen te vertellen hebben. En dat kan gaan over de meest uiteenlopende onderwerpen: van gebeurtenissen in het kleinste dorp tot wereldschokkende feiten die iedereen aan belangen. Wat ik wil zeggen: de onderzoeksjournalistiek met al zijn aspecten zou misschien iets nuttiger zijn dan deze blog over MOI, ikzelf en mijn persoonlijkheid met de daarbij horende gedachten en bezigheden.

En dan is er nog de privacy: kranten staan vol met berichten over hoe gevaarlijk facebook wel niet kan zijn voor de persoonlijke levensomgeving van het individu en over bedrijven die via databanken zo goed als alles over zo goed als iedere wereldbewoner weten te ontrafelen. Ondanks deze waarschuwingen maak ik hier rustig een blog aan, toegankelijk voor iedereen, met persoonlijke levenservaringen waarbij ik, met andere woorden, mijn ziel blootleg aan Jan en Alleman. Voor mijn eigen veiligheid zou het dus misschien beter zijn om deze blog voortaan te vullen met berichten over de opwarming van onze planeet, over hoe het verder moet met de aarde, over de levenskansen van de mensheid nu en na het jaar 2012 en of de mensheid überhaupt nog bestaat na dat befaamde jaartal en ook onderwerpen zoals natuurrampen en hoe de rijken de armen uit de put kunnen halen vormen mogelijk blogvoer.

Enfin, er zijn zoveel dingen interessanter dan Moi, ikzelf en mijn persoonlijkheid met al de daarbij horende gedachten en bezigheden. Maar toch... Van Dale definieert een blog als een dagboek op het internet (http://www.vandale.nl/vandale/opzoeken/woordenboek/?zoekwoord=weblog). Is een dagboek dan meestal niet vol geschreven met persoonlijke ervaringen?...

Laat in de onduidelijkheid over wat wel en niet schadelijk is voor de privacy, over wat een blog net wel en net niet moet bevatten, één ding wel duidelijk zijn: ik ben er nog niet uit of ik lekker doorga met het egocentrisch bloggen (zoals ik de twee afgelopen maanden heb gedaan) of ik me ga toespitsen op de harde journalistiek en de feiten des aardes. Mja, mijn blog zal het wel uitwijzen.

ps: Over egocentrisme gesproken: tel misschien het aantal 'ik' gerelateerde woorden in dit bericht. Zegt genoeg, niet?

Lijken & Blijken

Het is voorbij. Het is gewoonweg gedaan en ik leef nog. Het leek een onmogelijke opgave, maar ik heb ze volbracht. Het bewijs dat dingen niet altijd zijn wat ze lijken te zijn... Ah ja: voor ik het vergeet te zeggen, het gaat hier over de examens. Hoewel ik iedere keer opnieuw weer denk dat ik die vreselijke periode 'deze keer' echt niet ga overleven, heb ik het er (ook nu weer) heelhuids vanaf gebracht.

Mijn grijze massa heeft meer dan een maand lang (jawel, u leest het goed: meer dan dertig dagen) op volle toeren gedraaid (met de nodige feest- en filmuurtjes pauze weliswaar, maar toch: de brainactivity was van te lange duur). Oververhitte hersenpan was het gevolg. Met momenten vloog de stoom via mijn oren mijn hoofd uit, met (andere) momenten dacht ik in de tunnel te zitten. Die tunnel met heel in de verte een lichtje, het einde. Het einde van de examens blijkt nu en niet dat van de mijn leven zoals ik dacht toen ik het lichtje zag ergens in de periode van meer dan dertig dagen. (Tijdens de examens steekt extreem pessimisme de kop al eens op.) En de tunnel was lang: ondanks het vlammetje in de verte leek er geen einde aan te komen. Mja, nog maar eens een bewijs dat dingen niet zijn wat ze lijken, want guess what?

I'm here, out of the tunnel. Ik zou zeggen alive & kicking ... maar dat zou een grove leugen zijn want de mentale gevolgen zijn niet te overzien: massa's kennis zit opgeslagen in mijn hersenpan, in een kleine cel ergens in mijn geheugen. (Op het eerste gezicht positief: wat wereldse en ook minder wereldse wijsheden komen altijd van pas.) Maar de kennisopslagplaats valt om één of andere reden niet nader te benoemen, waardoor ik de wijsheden niet snel terug vind, om niet te zeggen verlies en dus nooit meer weet boven te halen.

Bovendien blijft het niet bij die opgeslagen onterugvindbare wijsheden. Neen, er is meer: mentaal-psychologische gevolgen, zoals een permanent slaaptekort met daaraan verbonden stemmingswisselingen en ook sociaal-psychologische gevolgen zoals isolatie verschijnselen waardoor iedere voetstap buitenshuis een nieuwe ontdekkingsexpeditie lijkt. En nog een keer: dingen zijn niet altijd wat ze lijken te zijn, want een fietstocht naar de bushalte en een tramrit richting school in Antwerpen horen niet thuis in de categorie 'ontdekking trips'.

Hoe ik het dan toch overleefd heb? Wel er zijn nog zekerheden in het leven, dingen die blijken te zijn wat ze lijken te zijn. Ze maken een onmogelijke opgave toch mogelijk. Een voorbeeld: Short Message Services... Korte (short) berichtjes (message) die me een dienst (service) hebben bewezen. Korte berichtjes gevuld met aanmoedigingen, steun en toeverlaat van Friends, als in mijn Vrienden en niet het olijke zestal uit de serie. (Maar toch ook Friends als in het olijke zestal uit de serie omdat ze mij 's avonds ontspanning boden.) En then there is love... my love als in Chocolade... die me door dik en dun heeft gesteund als ik het even niet meer zag zitten. En natuurlijk ook my love als in Mijn Lief... die me ook door dik en dun heeft gesteund als ik het niet zag zitten.

Enfin, hoe tijdens een examenperiode zoveel dingen lijken te zijn en soms (gelukkig maar) ook blijken te zijn. Of moet ik zeggen soms gelukkig maar ook niet blijken te zijn?

VW-lijstje

Vakantie Wens-lijstje

Voor mij een vakantie aan de zee alstublieft. Welke kust? Euhm... une côte française, of het nu de Côte Bleue of d'Azur is, dat maakt me niet uit. Zolang het water maar blauw is.

Verder had ik ook nog wat Zomerschoeisel gewenst. Doe maar een paar espadrilletjes in jeans en nog een paar filpflops voor beachboy.

Ah ja, in verband met La Côte: liefst een kuststreek met kleine gezellige strandjes tussen de rotsen.

Als een Vis op het Droge

Momenteel ben ik als een vis op het droge.

Het lijkt of ik vanalles mis, zoals een vis water mist.

Het lijkt alsof ik vanalles niet heb en niet kan doen, dingen die ik normaal gezien wel kan doen. Net zoals een vis die water wilt om in te zwemmen, maar die niet kan zwemmen omdat hij niet in het water zit.

Het lijkt alsof ik het niet ga overleven, net zoals een vis denkt dat hij zal sterven als hij zich niet snel terug in het water begeeft.

Het lijkt alsof ik zit te spartelen, zoals een vis dat doet als hij uit het water gehaald wordt.

En ik voel me zo, zoals een vis op het droge, door de examens. De blokperiode met daarop volgend de examens duurt veel te lang. Als ik niet snel tijd heb om uit te slapen, om te winkelen, om dingen te doen die niets te maken heb met leren, dan ga ik dood.

Net zoals een vis die te lang op het droge ligt.

Zeevruchtjes

Ik hou zoveel van vruchtjes,

ze maken me zo blij.

Ik hou zoveel van vruchtjes,

mijn maag heeft er altijd plaats voor vrij.

Ik hou zoveel van vruchtjes,

vooral van Vruchtjes uit de Zee.

Chocolade Vruchtjes uit de Zee bedoel ik dan (Guylian zeevruchtjes dus).

Ik hou zoveel van die Zeevruchtjes,

ik kan er niet aan weerstaan.

Ik hou zoveel van die Zeevruchtjes,

als ik ze zie,

dan laat ik ze niet staan.

Neen, dan verdwijnen ze één voor één in mijn mond

en even later sta ik als verstomd

omdat de doos

helemaal

leeg

is.

ps: Treuren om lege dozen is niet nodig, want voor iedere doos Guylian die ik verorber, gaat er een deel naar Project Seahorse (Advancing Marine Conservation), voor de bescherming van de fauna en flora in de oceanen dus. Kortom, de boodschap is: massa's zeevruchten (chocolade Guylian zeevruchten weliswaar) eten voor het goede doel.