Vol is gewoon onmogelijk omdat de schepper, wie dat dan ook mag zijn, me niet voorzien heeft van volle lokken. Spaghetti sliertjes of strohalmpjes (vooral in de zomer dan), dat zijn zowat de beste beschrijvingen van mijn natuurlijk hoofddeksel en echt mooi is het ook weer niet.
Lang is mogelijk, maar daar gaat nogal wat tijd overgaan want de lokken die mijn hoofdhuid bedekken zijn nogal trage groeiers. Sinds mijn dertiende (een klein decennium dus) spaar ik al voor lang haar (voordien verkende ik de wereld met een caréke dat mijn zogenaamde flaporen bedekte). En het proces naar lang haar kende (en kent nog steeds, want ik heb het einddoel nog niet bereikt) zo zijn ups & downs, (of moet ik zeggen korte en lange perioden?).
Laat ik mezelf hier nader verklaren: als je je haar tot boven je schouders laat afknippen, dan moet het voordat het lang is eerst groeien tot het onder je schouders komt. Voor je haar in dat stadium zit, moet de haarlengte de tussenlengte overschrijden. En daar zit hem nu net het (grootste) probleem. In die tussenlengte valt er niets aan te vangen met je haar: naar achteren in een staart is niet goed want het is geen lange, mooie staart en ook geen kort, schattig staartje. Een mooie, elegante, stijlvolle (what ever kind of knot (dot in gewone mensentaal) it is) knot maken lijkt ook mission impossible. Je haar los laten hangen is ook uitgesloten omdat het geen mooi resultaat oplevert (zonder uren met technologische toestanden en bussen haarproducten in de weer te zijn tenminste). Kortom: een pruik dragen is eigenlijk de enige oplossing in de tussenperiode.
Als je haar dan nog eens traag groeit, is het een hele opgave om het tot aan de tussenlengte te laten komen. En eens die bereikt is ... heb je nog een hele lange weg te gaan. In Marie Claire's, Elle's en Feelings zie ik op zo'n momenten modereportages met modellen (die er met alle kapsels even prachtig uitzien), voorzien van prachtige korte coupés. En dat doet mij de das om. "De schaar er in" zeg ik dan tegen mezelf en dat doe ik dan ook ... Zelf. Met de desastreuse gevolgen vandien: scheve carés die recht (en dus nog korter) moeten worden geknipt om los gedragen te kunnen worden (caré is gewoonlijk kort en het haar opsteken is dan ook onmogelijk).
Dit scenario is het afgelopen decennium meer dan eens voorgevallen en nu zit ik dus nog steeds, met een engelengeduld, te wachten op lange, mooie, volle lokken (hoewel ik diep vanbinnen weet dat ik ze nooit zal hebben).
MAAR de hair story is nog niet afgelopen, want er is een grote maar. Soms geef ik NIET op en bijt ik op mijn tanden bij de tussenlengte. "Komaan, nog een paar jaar volhouden en je hebt de coupé die je altijd al wilde" denk ik dan. Mijn haar wordt vervolgens een beetje lang. Dit houdt in: de tussenlengte overschreden, maar nog niet lang genoeg om lang te noemen. Een nieuw probleem steekt de kop op: dat van de gespleten haarpunten, die ik vervolgens wegknip. Haartje per haartje doe ik dat, want oh nee, niemand anders dan ikzelf mag in mijn beetje lange lokken knippen. En op de duur zitten er lange en korte stukken in mijn haar waardoor ik uiteindelijk beslis om er weer een stuk of tien centimeters af te knippen omdat mijn haar er niet meer gezond uitziet en omdat er niets mee aan te vangen valt.
Momenteel zit ik de doorbijtfase met een beetje (letterlijk en figuurlijk) lang haar, wanhopend wachtend op de mooie, lange, volle haarbos.
ps: Moest het ooit zover zijn, dan post ik zeker een foto.
sources foto's:
(Doutzen: http://www.urbanfashionist.com/fashionist/pictures/fashionist001/NC009.jpg
Penelopé: http://www.hairstylescut.net/2009/11/penelope-cruz-loreal-hair-color-fashion.html)
