Het antwoord

Just another shoebox or
a box of happiness?

Dit in navolging van het voorgaande bericht waarin een paar vragen werden gesteld over hoe aankopen het leven er beter op maken.

Eerlijk gezegd: ze (schoenen, juwelen, handtassen ...) doen het niet. Geen van alledrie. Een zoveelste paar high heels, bijvoorbeeld, zorgt voor niets dan moeilijkheden: van nog meer blaren en halfgebroken tenen tot rugpijn en een overdosis gezeur (van mijnentwege) over hoe hard een mens niet leiden kan. (Dat ik dat laatste zelf veroorzaakt heb door martelschoenen te dragen zeg ik er liever niet bij, natuurlijk.)

Een nieuw juweel? Ook dat maakt het leven er echt niet makkelijker op. Integendeel, het betekent nog meer dilemma’s ‘s ochtends omdat er dan nog meer keuze in de juwelendoos ligt. Voor eeuwige twijfelaars als ik is dat zeker geen pluspunt. (Je zou denken dat van meer footwear hetzelfde kan worden gezegd, maar dat is niet het geval gezien de wanted ones vaak onverdraaglijk veel pijn doen en gewoon in de kast blijven staan.)

Dan zijn er nog al die leuke handtassen. Bij aankoop van een nieuw exemplaar ben je (ik toch, gewoonlijk) er rotsvast van overtuigd dat het om the ultimate one gaat die je geluk compleet zal maken. Achteraf blijkt dan dat die toch niet gevuld was met levensgeluk en ja, wat doe je dan? Verder zoeken naar die ene tas waar je die portie happiness wel gratis bij krijgt (stiekem wetend dat je zoiets nooit zal vinden).

Enfin, volgens mij is geluk dus niet te koop. Niet in de vorm van die mooie oorbellen of schoenen* die ik onlangs kocht (en die gisteren geleverd werden en me onder aan de trap stonden op te wachten na het werk) noch in de vorm van een nieuwe blauwe rugzak (zoals ik er overigens al een rode en bruine heb). 


* De Timberland Wingate closed toe sandals die vorige week in beeld werden gebracht.