the L-street

Longchamp rugzak (mine) & Delvaux Brilliant (not mine ... yet?)

Van Louis Vuitton en Longchamp tot Nathan, Lancel en tal van andere handtassenmerken: wie zoekt die vindt een it-bag in de Antwerpse Leopoldstraat. En ook daarbuiten want om de hoek, in de Huidevettersstraat, ligt de winkel van Nobody. Schuin daarover, waar de Huidevetters- en Schuttershofstraat elkaar kruisen, is een Gucciwinkel gevestigd. In die laatste straat verkoopt Hermès haar Birkins en het Belgische Delvaux Brillianten en andere modellen.

Enfin, de Leopoldstraat in Antwerpen is het Mekka voor handtasfetisjisten zoals ik. Zowat alle grote merken liggen er op ultrakorte wandelafstand van elkaar. Dat het mijn favoriete straat is van ’t stad behoeft dan ook geen uitleg, denk ik.

L-Love

Echte fan ben ik van Louis Vuitton en Longchamp. Hoewel ik van beide al een paar mooie modellen in de kast heb staan, is mijn verlanglijstje (nog steeds) eindeloos lang. Korter zal het er (voorlopig) zeker niet op worden, want momenteel blijft het (noodgedwongen weliswaar) bij window shopping. Tenzij er een sponsor opduikt om mijn "L-fonds" te steunen, natuurlijk.

Oef

Een zucht van opluchting liet ik bij het ontdekken van "the inspired room", een interieurdecoratie blog. Net zoals ik blijkt de blogster in kwestie geobsedeerd door kerstmis en interieurdecoratie. Zelf ben ik al een paar weken bezig met en aan het nadenken over hoe ik de woonst en mezelf Christmaslicious zal maken "this holiday season".

already dreaming of a white (and Tiffany blue) Christmas
enchanting windows bij Tiffany's @ New York

Wat ik reeds gedaan heb:

• winterschaal gemaakt met dennenappels en glazen (kerst)bollen
• winterengel uit de kast gehaald en op de schoorsteen gezet
• sterren van kussens in elkaar geflanst
• deel van "this holiday season" outfit gekozen (en gemaakt!).

Wat ik nog moet doen:

• diezelfde outfit finaliseren
• nog meer sterrenkussens maken
• kerstboom in huis halen
• die boom versieren
• brooddeegfiguurtjes maken om dat te kunnen doen
• X-mas stockings maken
• diezelfde sokken vullen met cadeautjes
• en dus ook pakjes, pakjes en nog eens pakjes zoeken (i.e. Christmas shopping!!!).

source pic: https://www.facebook.com/Tiffany?ref=ts&fref=ts

Feitelijke vraag

Feiten zijn wat ze zijn, onveranderlijk. Desondanks roepen ze bij mij vaak tal van vragen op.

Dromen van een Zwitsal-zacht perzikhuidje ...

Zo vraag ik me momenteel af:

Waarom wordt een zacht baby-, perzikhuidje "later" een appelsienhuid?
Waarom gaf ik vorige week geen voorrang aan rechts tijdens het "praktijkexamen"?
(Waarom ik m'n rijbewijs niet behaalde moet ik me - logischerwijs - niet afvragen.)
Waarom maakt een gebrek aan koffie 's morgens me slecht gezind?
Waarom geldt hetzelfde voor de afwezigheid van een stukje chocola?

Kortom: waarom zijn feiten wat ze zijn?

Oh! my city bike

Fietsers palmen de straten van Antwerpen in. Van bak- en koersfietsen tot vélokes, Nederlandse fietsen en tandems, je ziet ze in de stad allemaal.

Bij de handigheid ervan stel ik me soms wel vragen. Hoe rij je bijvoorbeeld met een bakfiets door een eenrichtingsstraat waar je tegenliggers kruist? Of over (te) smalle fietspaden? En kan je met de ontzettend populaire (retro)koersfietsen over kasseiwegen bobbelen zonder dat de smalle bandjes in de voegen blijven steken? (Om maar te zwijgen over tramsporen waar je in de stad soms op, over en tussen moet fietsen.) Tenslotte: op welke manier je vlot met een tandem door de city cruist, kan iemand dat zeggen? In smalle steegjes scherpe bochten nemen, in drukke straten vlot door de massa fietsen: gaat dat überhaupt met zo’n dubbele fiets?

Sceptische ik, denk ik dan: ieder zijn ding. Of de rode stadsfietsen waarvan ik gebruik maak wel handig zijn vragen anderen zich mogelijk ook af. Eigenlijk ben ik al blij dat zoveel mensen de auto aan de kant laten staan en kiezen voor de vlo.

P.S. Dat een tandem echt niet handig is, zie je in dit leuke campagnefilmpje van Longchamp. De fiets wordt uiteindelijk aan de kant gezet voor een ander alternatief vervoermiddel. 

uit "Oh! my bike"

Bloghinder wegens naaiwerkzaamheden

Zie hier: allemaal stofjes, om leuke dingen van te maken met de naaimachine die ik kreeg voor m’n verjaardag. Zo’n vijf maanden heeft dat ding haast ongebruikt in de kast gestaan. Een week geleden kwam daar verandering in met een naailes bij de alleskunnende moeder. In naaien is ze dan ook specialiste: van patronen tekenen tot het uitwerken van creaties (gaande van kledingstukken als rokken, broeken, hemden en jassen tot gordijnen en zetelovertrekken): she does it all. 

Ik helaas nog niet, maar wat nog niet is kan nog komen. Een eerste stap in die richting was stof kiezen. Stof voor een rok, want dat zou mijn eerste creatie worden. Het leek mij het eenvoudigste om te maken maar dat bleek toch niet het geval. (Vooral niet voor iemand met twee linkerhanden.)

Het patroon overtekenen en de stof knippen ging nog vlot; het aaneenstikken van de “onderdelen” was een ander paar mouwen. Gelukkig was daar weer die alleskunnende moeder om het stikken in goede banen (rechte naden, eigenlijk) te leiden. Kwestie van een draagbare rok te bekomen aan het eind van de dag.

Na een dag werken was m’n garderobe ook effectief bijna een rok rijker. Wat ons (want, ja: ook hier zal la madre weer ingeschakeld worden) nu nog rest is de afwerking: omzomen, voeringstof bevestigen en een ritssluiting plaatsen. Dat ik dit niet zelf doe snap je zeker wel: het zijn dan ook dingen voor pro’s met een linker- en rechterhand. Iets wat je van mij overigens (nog) niet kan zeggen. Tijdens m’n eerste naailes liep ik namelijk wat “blessures” op: een paar vingerprikken, waaronder twee door blokkering onder de naald van de machine (auw!). Bij één prik belandde de naald zelfs in m’n nagelrand (dubbele auw, dus).

Enfin, om het naaien beter onder de knie te krijgen waag ik me de komende weken aan wat kussens en kerstzakjes. Hoe dat verloopt lees je later. Tenminste, als m’n vingers niet nog meer doorprikt worden tijdens de naaiwerkzaamheden, want dat zou wel wat bloghinder kunnen veroorzaken. (Omdat typen met vingerwonden nu eenmaal niet zo vlot gaat.)

De werkelijkheid te boven

Ik hou van surrealisme. Dali en Magritte zijn m'n favorieten wat beeldende kunsten betreft. In de literatuur is dat de Franse auteur Marc Levy omdat z'n boeken steeds een bovenwerkelijke waarheid lijken te tonen. 

Ook het Franse Longchamp kiest voor surrealisme met dit filmpje. Dat zij op nummer één staan in m'n modetop hoeft dan ook niet te verbazen.

De tijd vliegt.

Een kleine constatatie na vier dagen weekend die - je raadt het al - voorbij zijn gevlogen. Vele plannen waren gemaakt voor dit weekend. Ook bloggen stond op de agenda, maar uiteindelijk is het nu zondagavond en blijkt er niet veel van in huis te zijn gekomen. Over de plannen die wel werden uitgevoerd volgt de komende week mogelijk verslag.