Schilderkunst

Al doende leert men; oefening baart kunst .... Er zijn zo van die uitdrukkingen die een waarheid zijn als een koe.

Zoals ik al eens heb laten vallen (mogelijk meermaals) ben ik nog niet zo lang geleden verhuisd. Een paar meubelstukken konden wel een lekje verf gebruiken vond ik. Helaas was het nu aan mij om dat te doen, en niet langer "la madre".

De verf en borstels - witte lakverf en bijhorende lakrolletjes in mijn geval - gaan kopen was nog leuk. Hoewel, uit het enorme aanbod verven één blik kiezen was niet zo makkelijk. Zonder dan nog te letten of het verf op waterbasis was of niet. (Blijkbaar niet, maar daarover verder meer.)

Eens thuis met de borstels en de verf kon ik aan de slag. Volkomen onvoorbereid - met kleren, die liefst niet met onuitwisbare verfvlekken bevlekt worden om het lijf - ging ik aan de slag met de salontafel. Zo'n oud houten geval met mooie, sierlijke, ronde pootjes. Mooi, maar ultramoeilijk om ze mooi te schilderen met lakverf. Resultaat: "gedrupte" pootjes en hetzelfde geldt voor de laden die ik van een veel te dikke verflaag had voorzien (waardoor bij het drogen de verf naar beneden drupte). Ik was wel zo slim geweest om met het tafelblad te beginnen zodat nog meer gedrup naar beneden uit bleef. Helaas was ik dat wel met nogal grof schuurpapier beginnen bewerken waardoor ravijndiepe krassen - bijna een halve centimeter diep - hun sporen hadden nagelaten, ook met een laag verf erover.

Advies van mensen met kennis van zaken - la madre en el padre - "ga erover met fijn schuurpapier en schilder opnieuw". Vriendlief had meteen door dat ik die moeite er niet voor over had - afhankelijk van de lichtinval waren de krassen immers niet zichtbaar. Waarom zou ik er nog een laag verf aan verspillen? Hij heeft het dan maar voor mij gedaan - zonder te schuren - en de krassen zijn nu helemaal weggeschilderd.

Nu was dat niet het enige probleem, ook na het schilderen liep het een en ander mis: bij het uitwassen van de verfborstels slaagde ik er in om mijn twee handen helemaal vol met verf te krijgen ... Die er helaas niet goed af ging (bleek geen verf op waterbasis, helaas) waardoor ik een aantal wassessies met afwasmiddel en schuurspons op mijn handen moest uitvoeren. De afwasbak hing vol met verf net als de borstels trouwens (die zelfs na de veelvuldige wasjes nog volhingen).

Enfin, dat trauma te boven gekomen na een dikke maand, ging ik vorige week opnieuw met lakborstel en verf aan de slag. Het "slachtoffer": een klein kastje. Al doende leert men, en dus nam ik deze keer minder verf op op mijn lakrol. Kwestie van “afdruppende” deurtjes en zijkanten te vermijden, want in tegenstelling tot bij de tafel heeft die kast drie zichtbare verticale vlakken! Alles liep goed. Enig probleem was de afwerking van de randen: die gingen niet zo goed onder de rol. Met een verfborsteltje werkte ik handmatig bij, maar dan bleef een dikke verfkader duidelijk zichtbaar. Toen ik aan het tweede deurtje begon, had ik eindelijk door - ik dacht even dat ik het warm water had uitgevonden - dat ik best eerst die randjes schilder en daarna de grote oppervlakken met de borstel. (Ultralogisch, maar de onhandige Henriette in mij had het te laat door.) Ik ben dan nog eens over alle kanten gegaan om de verfkaders weg te werken en dat is - al zeg ik het zelf - goed gelukt.

Vriendlief was dezelfde mening toegedaan - alleen: we kregen pas dit weekend de kans om het kastje in daglicht te aanschouwen. Ik was voorbereid op een grote ontnuchtering, maar mijn vrees was ongegrond. Het resultaat mag er ook in het daglicht zijn. (De witgevlekte wasbak, het met verf bespatte aanrecht en mijn bekladde handen buiten beschouwing gelaten dan toch.)