Oranje-koorts

Eind vorige week begon het EK-voetbal. België is er natuurlijk niet bij, maar onze Zuiderburen (Nederland) mochten hun elftal wel het veld op sturen. Nederland (inclusief inwoners) kleurt hierdoor nog meer oranje dan normaal al het geval is.

Toegegeven: bij mij lijkt de oranje-koorts ook te hebben toegeslagen. Hier heeft dat echter niets te maken met voetbal en het Nederlandse elftal; ik hou gewoon van oranje. Vandaar dat ik een oranje Mr. Mandarin heb om al even oranje appelsienen mee uit te persen. Ook onze aardappelschiller is oranje (die hebben we cadeau gekregen, en was geen bewuste "oranje-keuze") en dat ik momenteel met oranje-gelakte nagels door het leven ga, staat dus ook volledig los van het voetbal. Hetzelfde geldt al voor de oranje bloes die ik in het weekend (op de dag dat Nederland zijn eerste match speelde) nog om het lijf had.

 

Kortom: oranje is gewoon mooi. Fleurig en fruitig, zuiders en zomers. (En ook de huiskleur trouwens van m'n "ex-job" waar ik begin deze week m'n laatste dag heb gedaan.)

25-blues

Onlangs ben ik een kwarteeuw "oud" geworden. Toen ik dat echt besefte, was het toch even slikken. Als je bedenkt dat een gemiddelde mens (net) geen eeuw oud wordt ... dan zit er al minstens één vierde van m'n leven op.

Als ik dan kijk naar waar ik momenteel sta (basically nergens, zou ik zeggen: geen schitterende carrière, geen eigen huis (met bijhorende lening), wat egocentrisch geblog i.p.v. hoogstaande literatuur op m'n palmares ...) krijg ik het soms toch warm. Wil ik al m'n levensplannen uitvoeren (wereldreis maken, even expat spelen in een stad als NY, Londen of Parijs, tientallen boeken schrijven, enz.), dan moet ik daar D.R.I.N.G.E.N.D. en S.E.R.I.E.U.S. werk van maken.

Reden genoeg dus om voor een keer niet zo blij te zijn met een verjaardag, maar ik kon er echt niet buiten. Zeker als "ze" het er niet hard genoeg konden inwrijven dat er 25 kaarsjes op de taart zouden staan dit jaar. Ik had het gevoel dat ik ze echt allemaal moest uitblazen en er geen 2 of 3 kon laten branden omdat ik anders met de vinger gewezen zou worden wegens "ontkenning".

 

Het begon al een paar weken voor de "grote dag", met brieven van de bank. Die was overigens niet echt subtiel: ik werd 25 en zou met al die veranderingen die nu toch al zouden hebben plaatsgevonden volgens hen: auto (euhm neen, rijbewijs nog maar half op zak), huis (inclusief die gigantische lening die ik tot na m’n dood kan afbetalen? neen, danku), gezinsuitbreiding (stel je voor, ik weet amper hoe je een pamper vervangt) ... toch maar eens anders aan financieren gaan moeten doen. 

Ook Yves Rocher was er (zoals gewoonlijk) als de kippen bij om me een "gelukkige verjaardag" te wensen (terwijl ze me eigenlijk naar de winkel wilden lokken om tot onnodige aankopen over te gaan). Ze beloofden dan ook een "mooi" geschenk (maar ik moet wel snel zijn, want de voorraad is beperkt - alle mei-personen krijgen natuurlijk hetzelfde geschenk) dat hoogstwaarschijnlijk of in de vuilbak of in de speelgoedbak van m'n nichtje zal belanden. (Een ketting die me er op m'n 25e alleen maar slechter zou doen uitzien dan gewoon al het geval is, is m'n juwelendoos nu eenmaal liever kwijt dan rijk.)

Dan was er ook nog een bericht van ICI Paris: ik krijg wel vijf euro korting op m'n volgende aankoop, tot eind juni. Momenteel heb ik niet echt iets nodig, maar vijf euro korting op een onnodige aankoop ... Dat kan tellen, toch? Meer nog: ze maken van de gelegenheid gebruik om een product in de kijker te zetten en goedkoper aan te bieden. Uiteraard gaat het hier om een anti-aging product (tja, ze hebben een punt: als vijfentwintigjarige zijn die producten natuurlijk onmisbaar ...). Het ging om een "Youth Activator" met een gratis ontdekkingskit dan nog wel. Aanlokkelijk aanbod, maar ik ben (nog) niet overstag gegaan.

Vroege verjaardagswensen kwamen ook van de schoonfamilie, op een kaart vol chocoladepralines (achteraf kreeg ik - gelukkig - ook een echt doosje pralines dat goed van pas kwam om m'n 25-blues te ver(g)eten.). Misschien was die chocoladekaart zo slecht nog niet hoor (ondanks het feit dat ze een week te vroeg in de bus viel). De schoonfamilie is tenminste zo lief geweest om de wensen een persoonlijke touch te geven en aan m'n chocoholistische karakter (M'n beste eigenschap, want "verslaafd aan chocolade": daar mag je fier op zijn, toch?) te denken. Dat kan van al de andere gestandaardiseerde "verjaardagspost" in elk geval niet worden gezegd.

Dus, bij deze: schoonfamilie, bedankt voor de leuke kaart en de lekkere pralines! Ah, en voor ik het vergeet: gisteren ging ik naar Yves Rocher. Ik heb dat "mooie geschenk" in ontvangst mogen nemen en een anti-aging oogcrème gekocht ... en nog andere onnodige verzorgingsproducten, uiteraard. 

Can I handle this?

That's the question I've been asking myself since I (finally) got this "device" and installed it on the table.

The instructions have been lying next to it for almost a week now. I hope I'll find some time this weekend to operate the machine. (Luckily "sewing" runs in the family, so I have a few people I can rely on when, e.g. my finger (in stead of the fabric) gets stuck under the needle.)

matching m&m

cacao m&m's ... 

look better than they taste

matches my fuchsia nail polish

entschuldigung

even geen tijd wegens ...

will be back to blog soon

The golden ticket

is actually blue ...

Na lang nadenken (een maand of 3), na "kleerloze dagen" omdat al m'n "deftige" kleren (lees: werkkleren) in de wasmand lagen en na het tripplechecken van m'n budget, begaf ik me afgelopen zaterdag vastberaden naar de Petit Bateau shop in Antwerpen. Met een weldoordachte doelstelling voor ogen ook: dé cardigan kopen (een die ik er in januari al had zien hangen en die sindsdien op m'n netvlies gebrand stond).

Surprise, surprise ... en een positieve dan nog wel toen ik bij de winkel aankwam. "20% korting op geselecteerde items" stond op de ruit geschreven. Met een klein hartje stapte ik de winkel binnen. Immers, niet op alles gaf men korting en ik had er eerlijk gezegd weinig hoop op dat de katoenen vest die ik op het oog had, er bij zou zijn. 

Maar ik had geluk. Een felblauw kaartje hing aan het prijskaartje, met daarop in grote, vette letters: -20%. En zo zie je maar: the golden ticket, is actually blue!

Om in de toekomst op de hoogte te worden gebracht van acties (lees: kortingen), en omdat ik eigenlijk zowat al m'n T-shirts bij Petit Bateau haal, heb ik ook maar meteen een klantenkaart laten aanmaken. Nogmaals een aangename "surprise", want de kaart kwam in een mooi, leuk zakje. En met een koortje, wat altijd handig is om de kaart snel terug te vinden als je aan de kassa staat.

                                       

Nieuw leven, of zoiets

Soms worden dingen nieuw leven in geblazen of een tweede leven, of zoiets.

Hier doet het tafeltje dienst als mobiel bureau
(met super-de-luxe bureaustoel -
die overigens minder mobiel is wegens te groot).

Vriendlief heeft een barbecue-klaptafeltje; praktisch, in hout(, van Barbecook). Het is zoiets dat zowat iedereen in de familie heeft (waarschijnlijk omdat het zo praktisch is). Aangezien wij in een appartement wonen, zonder terras of tuin, komt het bij ons niet zo van pas. Of dat zou je denken, toch?

Om te barbecuen kunnen we het inderdaad niet gebruiken maar gezien de "praktischheid" van het ding, kunnen we het nieuw leven in blazen. Door het te gebruiken als mobiel bureau, bijvoorbeeld. 
Of als verlengstuk voor de tafel. Of zoiets.

Het uitzicht vanuit mijn "mobiel bureau".
En jawel, je ziet het goed: de zon scheen eens een keer!