Dood voor het leven

Life begins at fourty. Dat hoorde ik van een collega een paar dagen geleden... Zij had de grens van de veertig al overschreden, ik heb nog 17 jaar te gaan.
Nu riep haar statement een vraag op bij mij: ben ik nu dood? Zijn mijn tot dusver beleefde "levensjaren" eigenlijk jaren van dood geweest, met andere woorden heb ik tot dusver nog niet geleefd? Ingewikkeld en food for thought lijkt mij.

In eerste instantie vond ik de gedachte  aan wat de collega daar zei maar vreemd, een beetje eng ook. Maar als je verder, en logisch, nadenkt, dan is het ook een goed teken, een geruststelling. Als ik effectief nog niet tot leven gekomen ben, en mijn afgelopen zogenaamde levensjaren eigenlijk dood was (en dat nog steeds ben), en als ik pas zal beginnen leven binnen zo'n zes- à zeventien jaar, dan valt dood zijn- wat ik in mijn zogenaamde leven tot dusver dus heb gedaan- best mee. Ik veronderstel dat ik nu in een tussenstadium zit, ergens al wel uit de buik maar nog niet in het leven of zo? (De collega verklaarde zich niet nader en ik heb niet doorgevraagd over wat je voor je veertigste bent.)

Door te aanvaarden wat de collega daar zei, ziet de toekomst er rooskleuriger uit. Ik bedoel: ik heb het gevoel dat ik nu (en ook in mijn afgelopen jaren), voor mijn veertigste dus, al aan het leven ben en dat gevoel zal vanaf mijn veertigste alleen maar beter worden. Bovendien is er geen reden voor 'verouderingsangst',  tot je dertigerjaren zou je er eigenlijk naar kunnen uitkijken: het beste moet immers nog komen (na je veertigste dus).

En ook nog: als wat die collega daar vertelde echt waar is, dan is er geen reden meer voor doodsangst (letterlijk dan) want dood ben je voor je veertigste ook en toegegeven: I like it, dat dood zijn. Zoals reeds gezegd: ik heb het gevoel dat ik al aan het leven ben.

Life begins at fourty... Je doet er mee wat je wilt, maar ik vind dat idee van dood voor het leven een interessante levensbeschouwing, of is het nu beschouwing van de dood?

Graduate Dress

In june, my boyfriend for sure, me not so for sure, will graduate... As graduation means the end of an era- it is to say, the end of student life- it is a special occasion and that should be celebrated. And a celebration means party and a party definitely needs a partydress. So last Friday, I went to Antwerp with my mom to buy some 'fabric' for the graduation dress. Actually, I decided about a month ago which print and what kind of dress I wanted. So it was no tough decision in the store, eventhough they had a lot of beautiful fabrics. I opted for a brownish dotted pattern in silk for a dress similar to my little black dress from last winter: it's  the same but sleeveless. I mean, graduation is in June, let's hope the weather will be good by then and sleeves won't be needed.

The store: Julija's Shop

Den duivel

Als ge van den Duivel spreekt, dan komt hem. Ja, van die spreekwoorden... er is iets van aan. Hoe vaak ik al heb meegemaakt dat ik over iets spreek- iets is dan den Duivel, steeds in andere gedaante- en even later - even kan gaan van enkele seconden tot enkele dagen-  verschijnt dat iets op één of andere manier in mijn leven.
Zo geschiedde ook vorige week. Ik had het over den Duivel- deze keer in de gedaante van Sir Elton John, een oud-idool waar ik al jaren niets meer van had gehoord. Ik zat in de auto met mijn vader en op de radio werd Crocodile Rock (voor alle duidelijkheid: een nummer van Elton) gedraaid. Ik hou wel van zijn muziek, het heeft iets melancholisch, brengt me terug naar de rit naar Spanje in the summer of 2002. Dat was het laatste jaar dat we met het hele gezin naar Spanje op vakantie gingen en toen hebben we tijdens de heen- en terugrit de cd Two Rooms horendol laten draaien. Maar dat even ter zijde, terug naar den Duivel, Elton, die al jaren van het toneel verdwenen leek te zijn.
Ik maakte een opmerking, iets van 'Amai, ik heb al jaren niets van hem gehoord.' ( nogmaals voor alle duidelijkheid: hem is Elton). Ik vroeg me luidop af of hij nog wel leefde. Jawel, hij leefde nog hoor, wist mijn vader me te zeggen.
En eergisteren, op de Rode Loper ging het over Den Duivel. Neen, Elton heeft geen nieuw album uitgebracht, wel een tekenfilm. Gnomeo and Juliet,  een soort parodie op dat ene meesterwerk van Shakespeare (voor alle duidelijkheid: Romeo and Juliet). Vanaf zestien februari speelt de film in de Belgische bioscopen... Ik zou zeggen: bekijk de trailer. Wie weet raak je bezeten door deze Duivel.

source picture: http://content.internetvideoarchive.com/content/photos/6897/35730_751.jpg

Over and done!

Vandaag 31 januari 2011..
Over and done zijn... Ten eerste de examens (eigenlijk al sinds vrijdag) en daarmee ook de isolatie van de buitenwereld (op uitzondering van 'uitstapjes' naar Lessius, Antwerpen om examen af te leggen). Verder- en samenhangend met het vorige- eerste weekend van 2011 dat ik eens niet moest leren en dat ik dan ook qualitiously heb doorgebracht. En bovendien: de solden zitten er (bijna) op, vandaag het laatste dagje...

Ode aan chocola

Naar aanleiding van gedichtendag 2011, iets dat ik toevallig terugvond op mijn schijf:

Ik kijk naar jou

terwijl ik weet dat ik niet zou moeten kijken

omdat ik weet dat als ik kijk

ik bezwijk

voor jou.

Ik snuif aan jou

terwijl ik weet dat ik niet zou moeten snuiven

omdat ik weet dat als ik u ruik,

ik bezwijk

aan jou.

Ik smelt voor jou

zoals jij smelt in mijn mond

omdat ik keek

omdat ik snuifde

naar jou

aan jou

Oh chocolade

Ik smelt

voor jou.

(zondag 12 juli 2009)

Kortjes

Zo'n vijf jaar geleden, in de opleiding Journalistiek, leerde ik voor het eerst echt schrijven. (Btw: ik schreef toen niet graag, de schrijfmicrobe had ik nog niet te pakken.) In plaats van de opstelletjes die ik in mijn voorgaande schoolcarrière leerde schrijven, leerde ik hoe echte artikels worden geschreven, tekst die in principe printklaar is.
Omdat je niet meteen reportages kunt schrijven, begonnen we tijdens de lessen met de meer 'eenvoudige' (hoewel het niet zo eenvoudig is als het lijkt) tekstsoorten. Onder andere het kortje - het woord zegt het zelf- een kort tekstje, zo'n honderdvijftig woorden, dat de essentie van het nieuws moet weergeven, een tekstje dat de zogenaamde w-vragen en de hoe-vraag beantwoordt.

Omdat ik momenteel niet veel blogtijd heb- wat in de toekomst zeker nog zal gebeuren- leek het me handig om wat te kortjes-en. Zo blijft de blog up-to-date en regelmatige bezoekers (moesten die bestaan) moeten dan niet op hun honger blijven zitten als ik geen blogtijd heb.

p.s. Dit bericht is geen kortje: het postscriptum is er te veel aan... Maar wat nog niet is gaat zeker nog komen: in de toekomst mag je dus wel wat kortjes verwachten.

Excuses

Ik heb even geen tijd om deftig te schrijven wegens andere brain activity (studeren).
Bij deze mijn excuses. Om toch iets posten: deze Cutie als blogvulling.

Mvg

Elle B.